Manowar - Gods of War

Σας προειδοποιώ, το κείμενο θα είναι γραφικό. Πιό γραφικό και από παππού με τραγιάσκα σε καφενείο χωριού κάτω από τον πλάτανο. Θα είναι και κολλημένο. Αλλά πολύ κολλημένο όμως. Σαν τη διαφήμιση της logo στιγμής με τον τύπο που είχε μείνει πάνω στην καρέκλα και ζήταγε μιά σκάλα γιά να κατέβει. Όποιος έχει αντίρρηση, τα παράπονά του στο δήμαρχο. Πάμε λοιπόν.

Νέος δίσκος MANOWAR. Γιά μένα σίγουρα το γεγονός της χρονιάς. Βασικά θα έπρεπε να είναι γεγονός της χρονιάς γιά ολόκληρο τον μεταλλικό κόσμο αλλά έτσι όπως έχουμε καταντήσει, χέσ’τα κι’άστα. Μεγάλη η προσμονή η οποία μεγάλωνε κάθε φορά που κυκλοφορούσε και κάποιο σινγκλάκι. Σκάει που λέτε μύτη πρώτα το King of Kings και παθαίνω τον πρώτο πανικό. Πάρε ρεφραίν οδοστρωτήρα και κλασσικό ατμοσφαιρικό κόψιμο με αφήγηση και ανατριχιαστικό Adams στα καλύτερα του από την εποχή του Triumph of Steel. Όχι, δεν υπερβάλλω. Όποιος έχει αυτάκια και δεν τα χρησιμοποιεί σαν αποθηκευτικό χώρο γιά το περίσσευμα μαρμελάδας θα το καταλάβει με τη μία. Ο μεγαλύτερος METAL τραγουδιστής, αν και έχει καβατζώσει προ πολλού τα 50, κονιορτοποιεί οποιονδήποτε άλλο κακόμοιρο προσπαθεί να παράξει νότες με το λαρύγγι του ή ενίοτε με άλλες τρύπες του σώματος. Λιώνω το King of Kings σε επίπεδο ψύχωσης μέχρι που έρχεται το δεύτερο χτύπημα. Sons of Odin και Gods of War μαζί γιά διπλό οργασμό. Απ’την αρχή δεν πιστεύεις στ’αυτιά σου. Μπαίνει το Gods of War με τον Adams να τραγουδάει την εισαγωγή μελωδικά και μετά έρχεται το κουπλέ τίγκα επικούρα με βαριά ριφφάρα και μπόλικο ταρατατζούμ έτσι, γιά εφφέ. Έχει καυλώσει ο Demaio με τα συμφωνικά και δώσ’του χορωδία. Γουστάρω πολύ. Γουστάρω γιατί δεν το έχουν ξανακάνει τουλάχιστον σε αυτό τo βαθμό. Μ’αρέσει που γιά ακόμα μία φορά ο νέος δίσκος δεν θα μοιάζει στους προηγούμενους. Metal όσο δεν παίρνει αλλά διαφορετικός. Η μεγάλη η πόρωση όμως έρχεται με το Sons of Odin. Ξανά εισαγωγή με Adams να στα λέει χαμηλόφωνα και μελωδικά και να σου σηκώνεται και η τελευταία τρίχα. Και εκεί που έχεις λουφάξει από την ανατριχίλα, σκάει το ρεφραίν και χέζεσαι πάνω σου. Από τη χαρά σου. Γυρνάς τη ροδέλα του volume με φόρα και όπου σταματήσει. Τι πορωτική ρεφραινεδάρα είναι αυτή? Μπαίνει και το σόλο του Logan να σου θυμίζει Ross the Boss. Έτσι, γιά τους νοσταλγούς. Στο τέλος κλασσική αφήγηση Demaio με σκηνή μάχης. Και μετά repeat μέχρι να βγάλει καπνούς το cd.

Είχαμε λοιπόν τρείς κομματάρες να λιώνουμε και μιά ημερομηνία κυκλοφορίας να περιμένουμε. Πρεζάκιας κατάντησα μέχρι να βγεί το άλμπουμ αλλά τα κατάφερα. Το πήρα από την πρώτη μέρα και το ρούφηξα. Δώσ’του κάθε μέρα στο repeat. Φιλόδοξο πόνημα το Gods of War. Όντας concept με θέμα τη Σκανδιναβική μυθολογία, το άλμπουπ απαιτούσε μιά σταθερή ροή και κατάλληλη ατμόσφαιρα. Τί κάνει λοιπόν ο Demaio? Αντί να παρουσιάσει απλά έναν κλασσικό MANOWAR δίσκο με 9 κομμάτια και 45 λεπτά διάρκεια, δένει τις συνθέσεις του δίσκου με μερικά ιντερλούδια, πρελούδια και εισαγωγές και φτιάχνει ένα ενιαίο και επιβλητικό σύνολο που μπορείς να ακούσεις μονοκοπανιά άμα γουστάρεις αλλά και να επιλέξεις κομμάτι ανάλογα με τα κέφια σου. Γιά μένα έτσι λειτούργησε και λειτουργεί το άλμπουμ και βρίσκω τη γκρίνια μερικών υπερβολική. Διότι δεν είχε με τι να γκρινιάξει ο κόσμος και άρχισαν πολλοί να λένε γιά τα ορχηστρικά και τις εισαγωγές. Ωραία, ο δίσκος έχει 30 λεπτά από δαύτα αλλά έχει και εννέα MANOWAR κομματάρες, τρία τέταρτα μεταλλικής ευχαρίστησης. Πάτα το skip στην τελική. Αυτό κάνω τώρα πιά και εγώ και διαλέγω το τραγούδι που γουστάρω να ακούσω την κάθε στιγμή.

Πέρα από τα ήδη γνωστά τραγούδια που ανέφερα πριν, το Gods of War περιέχει άλλες 6 κλασσικές MANOWAR συνθέσεις υψηλού επιπέδου. Πρώτα θα ήθελα να αναφερθώ στο πιό αμφιλεγόμενο κομμάτι του δίσκου, το Die for Metal το οποίο λειτουργεί ως μπόνους και σίγουρα είναι έξω από την αισθητική του concept. Πολύς ντόρος έγινε και ειλικρινά δεν βλέπω το λόγο. Καρακλασσική συναυλιακή μπυροσύνθεση, από αυτές που τραγουδάς φωνακλάδικα με τους υπόλοιπους μεθυσμένους φίλους σου με τις γροθιές υψωμένες στον αέρα. Προσωπικά με πορώνει. Είναι και αυτές οι τσιρίδες του Adams που σπάνε όλη την κρυστάλλινη οικοσκευή της μάνας μου με άνεση. Χάρμα λέμε. They can’t stop us let them try, for heavy metal we will die! Πως να μην πορωθείς μετά... Ειλικρινά αδιαφορώ γιά τα όποια σχόλια. Οι MANOWAR είναι η μοναδική μπάντα από τις λεγόμενες μεγάλες και δημοφιλείς που εξυμνεί τη metal μουσική και τον τρόπο ζωής μέσα από τις συνθέσεις της. Αυτό γιά μένα λέει πολλά. Πάμε τώρα σε ένα άλλο τραγούδι που έχει κάνει αρκετό κόσμο να παραμιλάει. Loki God of Fire. Εδώ φαίνεται πως έχει βάλει το χεράκι του ο Logan. Θα το χαρακτήριζα MANOWAR σύνθεση νέας γενιάς, πιό κοντά ηχητικά στο αμερικάνικο power με τον Adams γιά άλλη μία φορά συγκλονιστικό. Δεν θα κουραστώ να το λέω. Οι ερμηνείες του στο δίσκο είναι βγαλμένες από άλλες εποχές. Το άλλο μου κόλλημα είναι το Odin. Σύνθεση παλιάς κοπής με αργόσυρτο θέμα, βαρύ και ασήκωτο. Παρόλο που δεν με κέρδισε τόσο με την πρώτη, δεν άργησε να εξελιχθεί σε ένα από τα αγαπημένα μου. Στο Blood Brothers συναντάμε κλασσική μπαλάντα MANOWAR γιά τέρμα συγκινήσεις ενώ το Hymn of the Immortal Warriors φέρνει στο νου Master of the Wind με επικό θέμα και ένα υπέροχο σόλο από τον Logan. Το Sleipnir σε στέλνει με τέρμα μελωδική ρεφραινάρα και πορωτικό καλπάζον θέμα. Το κομμάτι είναι σκέτο κόλλημα. Αρκετά πιασάρικο, από αυτά που δεν μπορείς να σταματήσεις να σιγοτραγουδάς.

Να κάνουμε και τη σούμα τώρα? Πιστεύω πως εάν τρία από τα κομμάτια του άλμπουμ δεν ήταν γνωστά εδώ και τόσο καιρό, το Gods of War θα είχε σκάσει σαν πυρηνική βόμβα στην πίσω αυλή μας. Και αυτό ήταν κάτι που το άκουσα από πολύ κόσμο. Έχοντας πάρει μιά γερή γεύση αρκετούς μήνες πριν, είχαμε χάσει κάπως το στοιχείο του αιφνιδιασμού. Κατά τα άλλα οι βασιλιάδες είναι εδώ. Οι συνθέσεις φωνάζουν MANOWAR από χιλιόμετρα, δυναμικές και ατμοσφαιρικές. Ο Adams διανύει περίοδο δεύτερης νεότητας, συνεχίζει να μας συγκλονίζει με τις μοναδικές του ερμηνείες. Κλασσική και η παραγωγή, διαυγής και δυναμική. Μία ένσταση έχω μόνο. Ακούγοντας το δίσκο ξανά και ξανά, έχω την αίσθηση πως ο Demaio αν και αδιαφιλονίκητος ηγέτης της μπάντας, έχει υποβαθμίσει κάπως το ρόλο του. Το μπάσσο του έχει απωλέσει τον πρωταρχικό χαρακτήρα που είχε σε όλες τις συνθέσεις στο παρελθόν. Με λίγα λόγια είναι απλά ένα μπάσσο και όχι το όργανο εκείνο που ζωγράφιζε πανέμορφα ηχοτόπια, σχεδόν σαν δεύτερη κιθάρα. Αυτό είναι κάτι που πραγματικά μου λείπει και ελπίζω να αλλάξει η προσέγγισή του στο μέλλον.

Οι επικριτές βέβαια δεν θα σταματήσουν να γκρινιάζουν. Ωραία, το άλμπουν δεν είναι Into Glory Ride, ούτε Triumph of Steel, ούτε Sign of the Hammer. Δεν είναι κάν Warriors of the World. Είναι Gods of War. Ξεχωριστή MANOWAR οντότητα και γιά μία ακόμα φορά κάτι το διαφορετικό. Συγνώμη αλλά οι MANOWAR κάνουν αυτό που γουστάρουν καί δεν πράττουν σύμφωνα με το χαβά του καθενός. Έτσι και αλλιώς αυτό έκαναν μία ζωή. Μόνοι εναντίον όλων. Οι βασιλιάδες χαράζουν το δρόμο που θέλουν και όποιος γουστάρει, ακολουθεί.

Blasdead - Ground Flare

Τί γίνεται ρε πούστη μου τον τελευταίο καίρο? Έρχεται η μία δισκάρα μετά την άλλη και ούτε ανάσα δεν προλαβαίνουμε να πάρουμε. Είμαι που είμαι στην ψυχοθεραπεία εδώ και τρείς βδομάδες με το Hell Destroyer των υπέρτατων θεών Cage (σκρολάρετε λίγο παρακάτω ρε τεμπέληδες να δείτε το φως το αληθινό...), ήρθε και το Ground Flare των Blasdead γιά να με κλείσει στο τρελάδικο γιά τα καλά. Τί πίνουνε εκεί στην Ιαπωνία και δεν μας δίνουν? Ναι, Ιαπωνία. Υπάρχει κανένα πρόβλημα? Όχι τίποτ’άλλο αλλά μου φάνηκε πως διέκρινα έναν σνομπισμό. Τέλοσπάντων, συνεχίζω. Έχω την εντύπωση πως η χώρα του ανατέλλoντως ηλίου (τι ποιητικό και πρωτότυπο!...) διαθέτει την πιό εσωστρεφή μεταλλική σκηνή στον κόσμο τουλάχιστον ανάμεσα στις λεγόμενες μεγάλες χώρες. Αν εξαιρέσεις μπάντες τύπου Loudness ή Concerto Moon που κατάφεραν μία σχετική επιτυχία και αναγνώριση στην παγκόσμια Metal κοινότητα, οι υπόλοιποι μόνοι τους τα παίζουν, μόνοι τους τ’ακούνε. Όποιος έχει ασχοληθεί λίγο περισσότερο με το Ιαπωνικό Metal θα έχει διαπιστώσει την πληθώρα συγκροτημάτων και μουσικών υψηλής ποιότητας. Και δεν είναι μόνο τα τέκνα του Malmsteen και της κρέμ Stratocaster του. Οι περισσότεροι τραγουδούν στα Ιαπωνικά βέβαια θα μου πείς. Ε, και τί μ’αυτό? Η καλή μουσική δεν έχει γλώσσα (τι είπα παλί... να το κατοχυρώσω ως quote ή με πρόλαβε κανένας άλλος και τζάμπα χάρηκα?). Το θέμα είναι πως είναι πρακτικά σχεδόν αδύνατο να βρείς τις ντόπιες τους κυκλοφορίες στην Ευρώπη. Διανομή δεν υπάρχει, οι ιστοσελίδες των γκρούπ είναι μόνο στα Ιαπωνικά (η εσωστρέφεια που λέγαμε...). Πώς σκατά θα μάθω γιά τα γκρούπ και πως θα βρώ τη μουσική τους? Νομίζω πως η λύση βρίσκεται σε κινήσεις σαν αυτή της δισκογραφικής εταιρίας Majestic Rock. Οι τύποι ξετρυπώσανε τους Blasdead, μία αγγλόφωνη μπάντα με 17 χρόνια ιστορία, άπειρες συναυλίες, πολλά demos και μία επίσημη κυκλοφορία προ δεκαετίας (Another Dimension). Πήραν την άδεια γιά το δεύτερο άλμπουμ τους, που κανονικά θα έβγαινε μόνο Ιαπωνία, και το κυκλοφόρησαν σε παγκόσμια κλίμακα. Ένα χειροκρότημα γιά τα παιδία, ελπίζω να βρούν μιμητές. Πάμε όμως στο μουσικό κομμάτι που έχει και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Καταρχήν όσοι περιμένουν βιρτουοζιλίκια και κιθαροηρωισμούς, μεταβολή και σπίτι. Στο Ground Flare η μπάντα δεν επιδίδεται στο αγαπημένο σπορ των Ιαπώνων. Επίσης όσοι έχουν εμμονές με άψογες προφορές και τα ρέστα παρακαλούνται να αποχωρήσουν επίσης. Ο τύπος στα λέει με την κλασσική Γιαπωνεζίλα. Εδώ οι Loudness δεν μπόρεσαν να το αποβάλλουν, θα το κάνουν οι Blasdead? Λοιπόν, πόσοι μείναμε? Ωραία, συνεχίζω. Η σύνθεση είναι κλασσική τετράδα δηλαδή ουρλιαχτό, μπουλντόζα, κιμαδομηχανή και θεριζοαλωνιστική. Κλινικές περιπτώσεις... Εσύ που ξινίζεις τα μούτρα σου, έξω τώρα! Προχωράμε. Στο Ground Flare αποκτά νόημα η φράση “Play at Maximum Volume”. Βάλτο τέρμα και μετά φώναξε το σοβατζή γιά ανακαίνιση αφού δεν θα έχει μείνει και τίποτα όρθιο. Έχεις ιδέα τι σημαίνει Accept στις 45 στροφές? Δίσκος με δέκα Fast as a Shark ίσως? Τότε μπορεί να έχεις μιά ιδέα γιά το τί γίνεται εδω πέρα. Νομίζω όμως πως με αυτούς τους χαρακτηρισμούς μάλλον αδικώ την αυθεντικότητα των Blasdead. Γράψτε Speed Metal ολοκαύτωμα και είστε μέσα. Headbanging μέχρι λιποθυμίας, air guitar και των γονέων και αεροδίκαση μέχρι να πονέσουνε τα μπούτια. Η παιδική χαρά του μεταλλά, το ελιξήριο της νεότητας για μεταλλογερόντια σαν και του λόγου μου. Είναι τόσο απίστευτο αυτό που γίνεται σ’αυτό το δίσκο που αγγίζει τα όρια του συγκινητικού. Συγκίνηση και νοσταλγία γιατί τέτοιες δισκάρες δεν βγαίνουν πιά... Τί λες ρε βλάκα, και αυτή εδώ τί είναι?

Σχεδόν τα έχασα όταν άκουσα τη φωνή του Yokoyama, ο Ιάπωνας Vick Hix εν δράσει! Λαρύγγι από τα λίγα, με δύναμη που τσακίζει ατσαλόβεργες όπως τα μπράτσα του Jon Mikl Thor. Και που να ακούσετε πως δένει με το υπόλοιπο τρελοκομείο. Χάρμα γιά τα αυτάκια μας. Οι δέκα ύμνοι έρχονται σαν διαδοχικά χαστούκια από χεράκι παλαιστή σούμο. Θα μπορούσαν να αποτελούν ένα γιγαντιαίο τραγούδι-τσουνάμι με το μοναδικό mid tempo κομμάτι Keep Heavy Stay Metal να αποτελεί τον ιδανικό επίλογο σ’αυτή τη μεταλλοπλημμύρα. Και στο καπάκι repeat καθώς τέτοια καταστροφή δεν την χορταίνεις με τίποτα.

Κλασσική περίπτωση Buy or Die. Και τα παπούτσια μέσα.

Cage - Hell Destroyer

Το Heavy Metal εν έτει 2007. Οι λεγόμενες μεγάλες μπάντες σέρνουν τα δεινοσαυρίσια κουφάρια τους προσπαθόντας με μέτριες εώς κάκιστες δουλείες και πεθαμενατζίδικες περιοδείες να κολλήσουν τα τελευταία ένσημα ενώ το μυαλό τους είναι ήδη στο καφενείο της γειτονιάς και στην πρέφα με τα άλλα γερόντια. Σαν ξεπεσμένες ντίβες που δεν θέλουν να πιστέψουν πως γέρασαν και πέρασε η μπογιά τους, αρνούνται πεισματικά να κατέβουν απ΄το σανίδι προς τέρψη του νεκρόφιλου προβατοποιημένου κοινού που παραμένει έτοιμο να αποθεώσει ακόμα και μία κλανιά προερχόμενη από τον πρωκτό των είδωλων του. Από κοντά και τα περιοδικά και οι ιστοσελίδες του χώρου που προσφέρουν το απαραίτητο στήριγμα στον Ελ Σίντ ώστε να παραμείνει όρθιος επάνω στο άλογό του μπάς και τρομάξει τους Μαυριτανούς ακόμα και νεκρός.

Με το παρόν και το μέλλον όμως τι γίνεται? Τί κάνουμε τώρα και τί φαίνεται στον ορίζοντα? Μην ανησυχείτε, οι “παράγοντες” του Heavy Metal έχουν φροντίσει να μας παρουσιάσουν την επόμενη γενιά της αγαπημένης μας μουσικής. Ο μπαχτσές περιλαμβάνει μουσικό αχταρμά με “ψαγμένο” στίχο, χίππηδες με ευαισθησίες, μετανοημένους μπλακμεταλλάδες με σαμπλάκια, σοπράνο της κακιάς ώρας με αιθέρια φορέματα και πλούσιο μπούστο, καφροειδή υποπροιόντα και λοιπούς τετραπληγικούς που λυμαίνονται τη μουσική μας που αλλιώς τη μάθαμε και την αγαπήσαμε και αλλιώς θέλουν να μας την πασάρουν. Κακοποιημένη και άσχημη, μιά μακρινή, αποκρουστική θεία από το εξωτερικό που ούτε το όνομά της δεν ξέρουμε αλλά και δεν θέλουμε να μάθουμε...

Αλλά δεν σκάω, υπάρχει και το αντίπαλο δέος σε όλα αυτά. Οι υπερασπιστές του Underground, έτοιμοι να παρατάξουν τα αιχμηρά τους δόρατα και τις γυαλισμένες ασπίδες απέναντι στον high-tech εξοπλισμό του Mainstream θηρίου. Οι κλειδοκράτορες της φαλτσαδούρας και της κουλαμάρας, κάτοικοι του μαγικού κόσμου στον οποίο μουσική παίζει η ψυχή, το φιλότιμο, τα “σπάνια” βινύλια, τα μουστάκια, τα κολάν και οι μπυροτσανάκες.

Τελικά τι μπορεί να γίνει ώστε να ξεφύγουμε από αυτή τη μιζέρια που μας περιβάλλει? Νομίζω πως η απάντηση είναι πολύ απλή γι’αυτούς που θέλουν να ακούσουν. Όλοι οι υπόλοιποι μπορούν να συνεχίσουν να ζουν κουφοί και ευτυχισμένοι μέσα στην άγνοιά τους.

Cage κυρίες και κύριοι. Τί πάει να πεί “ποιοί Cage” ρε στραβάδι? Πού ήσουν το 2003 όταν έβγαινε το Darker than Black? Α, ξέχασα, ήσουν απασχολημένος με τους “δίσκους του μήνα” και τα εννιαροδεκάρια των άμπαλων. Στο κάτω κάτω που πάνε ξυπόλυτοι αυτοί οι Cage, όνομα είναι αυτό? Χάθηκε κάτι πιό βαθυστόχαστο με ολίγη από Μποντλέρ και Ντιντερό-Νταλαμπέρ? Από ίματζ άστα να πάνε. Ντεμοντέ δερμάτινα, ούτε λόγος γιά καλλιτεχνικά χτενίσματα και στυλιστικές ανατροπές. Και ούτε ένα καλό μουνάκι στη σύνθεση παρά μόνο κάτι καράφλες και κάτι μπρατσόνια? Δεν αφήνουν τις κιθάρες να πιάσουν τους αλτήρες καλύτερα λέω εγώ... Άσε που είδα και το εξώφυλλο και ανατρίχιασα, δεν τους είπαν πως δεν βάζουν ζωγραφιές πιά? Ξεπερασμένα πράματα... Στιχουργικά δε, ένα δράμα. Καταστροφές, μάχες, αναμπουμπούλες, πειράματα της Φιλαδέλφεια και άλλα Χαρδαβελίστικα. Η μουσική τόσο παλιομοδίτικη και αναχρονιστική που νομίζεις ότι γυρίσαμε στο 1991 με το Painkiller και σε λίγους μήνες θα βγεί και το Triumph of Steel. Άσε, δεν θα πάρω. Αυτά είναι γιά νοσταλγούς δικτατορικών καθεστώτων, το Metal προχώρησε πιά... Ρε δεν πηδιόμαστε λέω εγώ... Το Metal είναι εδώ και σου έρχεται φουριόζικο και καταστροφικό υπό τη μορφή του Hell Destroyer.

Ότι άφησε όρθιο το Darker than Black έρχεται γιά να το κονιορτοποιήσει το Hell Destroyer. Πιό άγριοι και καυλωμένοι από ποτέ, οι Cage επιστρέφουν μετά από μία βασανιστική γιά την υπομονή μας τετραετία. Έρχονται γιά να εκθρονίσουν επιτέλους τους σφετεριστές της μεταλλικής εξουσίας, γιά να καταλάβουν δικαιωματικά τη θέση που τους ανήκει ανάμεσα στην ελίτ του μεταλλικού κόσμου, ανάμεσα στην επόμενη γενία των μεγάλων συγκροτημάτων και στυλοβατών του ιδιώματος. Αυτοί που πραγματικά αξίζουν να βρίσκονται ψηλά, να πουλάνε εκατομμύρια και να γεμίζουν στάδια. Όσοι πήραν πρέφα αυτό που έγινε με το Darker than Black, γνώριζαν. Όλοι οι υπόλοιποι έχουν την ευκαιρία να το μάθουν μέσω του Hell Destroyer.

Γιά να είμαι όμως ειλικρινής, είχα τις αμφιβολίες μου γιά το δίσκο που θα αποτελούσε το διάδοχο του μυθικού Darker than Black. Ναι, το παραδέχομαι, είχα τολμήσει να αμφισβητήσω την αυθεντία της μπάντας όπως και άλλοι πολλοί άλλωστε. Ήταν τόσο γιγαντιαίο το βήμα από το επίπεδο των Unveiled και Astrology σε αυτό του Darker than Black που με έκανε να πιστεύω πως το γκρούπ είχε ξεπεράσει τον εαυτό του. Τόσα ήξερα, τόσα έλεγα... Μετά από τέσσερα χρόνια απόλυτης σιωπής, έμαθα πως η μπάντα είχε έτοιμο το νέο δίσκο και έψαχνε εταιρία γιά να τον κυκλοφορήσει. Άκουσον, άκουσον! Αντί να παρακαλάνε οι εταιρίες, το ίδιο το γκρούπ είχε βγεί στη γύρα. Το πρώτο κομμάτι δεν άργησε να διαρρεύσει. Ήταν το ομώνυμο και ακόμα θυμάμαι την ταραχή μου όταν το πρωτοάκουσα. Λες και πέρναγε ο προαστιακός μέσα από το σαλόνι μου, λες και οι Manowar διοργάνωναν πριβέ συναυλία σπίτι μου με φούλ εξοπλισμό. Η ανυπομονησία γιγαντώθηκε σε τέτοιο βαθμό που έμοιαζα με την τελευταία παρθένα σχολείου σε πενταήμερη. Τελικά ήρθε η ώρα που το πήρα στα χέρια μου (το σιντί ντε!)...

Τα λόγια αυτά προέρχονται μετά από άπειρες ακροάσεις εδώ και 20 μέρες. Δεν είναι η καύλα της στιγμής, ο ενθουσιασμός που έρχεται και φεύγει μετά τις πρώτες δυό-τρείς ακροάσεις. Είναι το απόλυτο κόλλημα, ο δίσκος που λιώνεις κάθε μέρα, είδωλο και εικόνισμα, τρέλα και μανία. Είναι τέτοια η πόρωση, που θέλω να μιλάω γιά το Hell Destroyer με τις ώρες. Γιατρέ μου είμαι καλά? Μωρέ εγώ καλά είμαι, γιά τους γείτονες δεν ξέρω. Το πιό πιθανό να έχουν μάθει τους στίχους του concept απέξω. Διότι δεν τους έφτανε να γράψουν τον πιό γαμηστερό δίσκο της δεκαετίας, έπρεπε να τον κάνουν και concept με 14 τραγουδάρες (και 7 ιντερλούδια) και θέμα την Αποκάλυψη (σημαδιακό θα έλεγα...). Περιττό να αναφερθώ σε μεμονομένα τραγούδια καθώς ο δίσκος πάει τρένο. Ξεχάστε μπαλάντες, αργόσυρτα μέρη, ατμοσφαιρικά σημεία κλπ. Μιλάμε γιά 75 λεπτά Power Metal ολοκαυτώματος όπως μόνο στην Αμερική ξέρουν να το παίζουν. Στην αρχή είναι ότι πρέπει γιά να σπάσουν τα άλατα στο σβέρκο. Μετά από λίγο όμως αρχίζει η σταδιακή αποσύνθεση των σπονδύλων γιά να επέλθει τελικά ο αποκεφαλισμός από το κοπάνημα. Αν κάποιος αναρωτιέται τί θα έβγαζε η διαστάυρωση των δύο σπουδαιότερων δίσκων των 90ies Painkiller και Triumph of Steel τότε η απάντηση είναι μάλλον το Hell Destroyer. Ο McGinnis και το θηρίο που ακούει στο όνομα Dave Garcia χτίζουν ένα αδιαπέραστο τείχος με τις ρυθμικές τους κιθάρες το οποίο ανοίγει μόνο γιά να ξεχυθούν σαν κοφτερά λεπίδια τα σολίδια και οι απίστευτες leadιές τους. Και από πίσω έρχεται η μπουλντόζα Giordano-Neil (καινούργια μάρκα, τύφλα να’χουν τα JCB…) που οργώνει το σύμπαν. Στην κορφή όλων αυτών ο ένας και μοναδικός τραγουδισταράς Sean Peck, κόβει κιμά με το λαρύγγι του. Ουρλιαχτά, γκαρίδες, κορώνες, στριγκλίες, σκούζει, αγκομαχάει, φωνάζει, χτυπιέται, φτύνει ξυράφια και αμμοχάλικο. Και αφού ξαποστάσει λίγο γιά να γυαλίσει τις φωνητικές του χορδές με σμυριδόπανο, συνεχίζει να μας τα φέρνει στη μάπα πιό λυσσασμένα και άγρια. Άλλα παιδάκια μεγαλώνουν με φρουτόκρεμα, στοργή και Προδέρμ. Ο Peck μεγάλωσε με Adams, Conklin και Halford. Τυλίξτε τώρα όλα αυτά σε μιά παραγωγάρα ΝΑ με το συμπάθειο που τσακίζει κόκκαλα. Αυτό είναι το Heavy Metal κύριοι. Όλα τα υπόλοιπα είναι σάουντρακ γιά σουπερμάρκετ, μουσική γιά ασανσέρ και υπόκρουση γιά μπαλέτα.

Οι Cage είναι εδώ και που να χτυπάτε τον κώλο σας κάτω δεν θα φύγουν. Όσοι έπιασαν το νόημα, θα ακολουθήσουν. Τους υπόλοιπους απλά τους λυπάμαι. Fire and Metal will meet tonight!