Blasdead - Ground Flare

Τί γίνεται ρε πούστη μου τον τελευταίο καίρο? Έρχεται η μία δισκάρα μετά την άλλη και ούτε ανάσα δεν προλαβαίνουμε να πάρουμε. Είμαι που είμαι στην ψυχοθεραπεία εδώ και τρείς βδομάδες με το Hell Destroyer των υπέρτατων θεών Cage (σκρολάρετε λίγο παρακάτω ρε τεμπέληδες να δείτε το φως το αληθινό...), ήρθε και το Ground Flare των Blasdead γιά να με κλείσει στο τρελάδικο γιά τα καλά. Τί πίνουνε εκεί στην Ιαπωνία και δεν μας δίνουν? Ναι, Ιαπωνία. Υπάρχει κανένα πρόβλημα? Όχι τίποτ’άλλο αλλά μου φάνηκε πως διέκρινα έναν σνομπισμό. Τέλοσπάντων, συνεχίζω. Έχω την εντύπωση πως η χώρα του ανατέλλoντως ηλίου (τι ποιητικό και πρωτότυπο!...) διαθέτει την πιό εσωστρεφή μεταλλική σκηνή στον κόσμο τουλάχιστον ανάμεσα στις λεγόμενες μεγάλες χώρες. Αν εξαιρέσεις μπάντες τύπου Loudness ή Concerto Moon που κατάφεραν μία σχετική επιτυχία και αναγνώριση στην παγκόσμια Metal κοινότητα, οι υπόλοιποι μόνοι τους τα παίζουν, μόνοι τους τ’ακούνε. Όποιος έχει ασχοληθεί λίγο περισσότερο με το Ιαπωνικό Metal θα έχει διαπιστώσει την πληθώρα συγκροτημάτων και μουσικών υψηλής ποιότητας. Και δεν είναι μόνο τα τέκνα του Malmsteen και της κρέμ Stratocaster του. Οι περισσότεροι τραγουδούν στα Ιαπωνικά βέβαια θα μου πείς. Ε, και τί μ’αυτό? Η καλή μουσική δεν έχει γλώσσα (τι είπα παλί... να το κατοχυρώσω ως quote ή με πρόλαβε κανένας άλλος και τζάμπα χάρηκα?). Το θέμα είναι πως είναι πρακτικά σχεδόν αδύνατο να βρείς τις ντόπιες τους κυκλοφορίες στην Ευρώπη. Διανομή δεν υπάρχει, οι ιστοσελίδες των γκρούπ είναι μόνο στα Ιαπωνικά (η εσωστρέφεια που λέγαμε...). Πώς σκατά θα μάθω γιά τα γκρούπ και πως θα βρώ τη μουσική τους? Νομίζω πως η λύση βρίσκεται σε κινήσεις σαν αυτή της δισκογραφικής εταιρίας Majestic Rock. Οι τύποι ξετρυπώσανε τους Blasdead, μία αγγλόφωνη μπάντα με 17 χρόνια ιστορία, άπειρες συναυλίες, πολλά demos και μία επίσημη κυκλοφορία προ δεκαετίας (Another Dimension). Πήραν την άδεια γιά το δεύτερο άλμπουμ τους, που κανονικά θα έβγαινε μόνο Ιαπωνία, και το κυκλοφόρησαν σε παγκόσμια κλίμακα. Ένα χειροκρότημα γιά τα παιδία, ελπίζω να βρούν μιμητές. Πάμε όμως στο μουσικό κομμάτι που έχει και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Καταρχήν όσοι περιμένουν βιρτουοζιλίκια και κιθαροηρωισμούς, μεταβολή και σπίτι. Στο Ground Flare η μπάντα δεν επιδίδεται στο αγαπημένο σπορ των Ιαπώνων. Επίσης όσοι έχουν εμμονές με άψογες προφορές και τα ρέστα παρακαλούνται να αποχωρήσουν επίσης. Ο τύπος στα λέει με την κλασσική Γιαπωνεζίλα. Εδώ οι Loudness δεν μπόρεσαν να το αποβάλλουν, θα το κάνουν οι Blasdead? Λοιπόν, πόσοι μείναμε? Ωραία, συνεχίζω. Η σύνθεση είναι κλασσική τετράδα δηλαδή ουρλιαχτό, μπουλντόζα, κιμαδομηχανή και θεριζοαλωνιστική. Κλινικές περιπτώσεις... Εσύ που ξινίζεις τα μούτρα σου, έξω τώρα! Προχωράμε. Στο Ground Flare αποκτά νόημα η φράση “Play at Maximum Volume”. Βάλτο τέρμα και μετά φώναξε το σοβατζή γιά ανακαίνιση αφού δεν θα έχει μείνει και τίποτα όρθιο. Έχεις ιδέα τι σημαίνει Accept στις 45 στροφές? Δίσκος με δέκα Fast as a Shark ίσως? Τότε μπορεί να έχεις μιά ιδέα γιά το τί γίνεται εδω πέρα. Νομίζω όμως πως με αυτούς τους χαρακτηρισμούς μάλλον αδικώ την αυθεντικότητα των Blasdead. Γράψτε Speed Metal ολοκαύτωμα και είστε μέσα. Headbanging μέχρι λιποθυμίας, air guitar και των γονέων και αεροδίκαση μέχρι να πονέσουνε τα μπούτια. Η παιδική χαρά του μεταλλά, το ελιξήριο της νεότητας για μεταλλογερόντια σαν και του λόγου μου. Είναι τόσο απίστευτο αυτό που γίνεται σ’αυτό το δίσκο που αγγίζει τα όρια του συγκινητικού. Συγκίνηση και νοσταλγία γιατί τέτοιες δισκάρες δεν βγαίνουν πιά... Τί λες ρε βλάκα, και αυτή εδώ τί είναι?

Σχεδόν τα έχασα όταν άκουσα τη φωνή του Yokoyama, ο Ιάπωνας Vick Hix εν δράσει! Λαρύγγι από τα λίγα, με δύναμη που τσακίζει ατσαλόβεργες όπως τα μπράτσα του Jon Mikl Thor. Και που να ακούσετε πως δένει με το υπόλοιπο τρελοκομείο. Χάρμα γιά τα αυτάκια μας. Οι δέκα ύμνοι έρχονται σαν διαδοχικά χαστούκια από χεράκι παλαιστή σούμο. Θα μπορούσαν να αποτελούν ένα γιγαντιαίο τραγούδι-τσουνάμι με το μοναδικό mid tempo κομμάτι Keep Heavy Stay Metal να αποτελεί τον ιδανικό επίλογο σ’αυτή τη μεταλλοπλημμύρα. Και στο καπάκι repeat καθώς τέτοια καταστροφή δεν την χορταίνεις με τίποτα.

Κλασσική περίπτωση Buy or Die. Και τα παπούτσια μέσα.

Cage - Hell Destroyer

Το Heavy Metal εν έτει 2007. Οι λεγόμενες μεγάλες μπάντες σέρνουν τα δεινοσαυρίσια κουφάρια τους προσπαθόντας με μέτριες εώς κάκιστες δουλείες και πεθαμενατζίδικες περιοδείες να κολλήσουν τα τελευταία ένσημα ενώ το μυαλό τους είναι ήδη στο καφενείο της γειτονιάς και στην πρέφα με τα άλλα γερόντια. Σαν ξεπεσμένες ντίβες που δεν θέλουν να πιστέψουν πως γέρασαν και πέρασε η μπογιά τους, αρνούνται πεισματικά να κατέβουν απ΄το σανίδι προς τέρψη του νεκρόφιλου προβατοποιημένου κοινού που παραμένει έτοιμο να αποθεώσει ακόμα και μία κλανιά προερχόμενη από τον πρωκτό των είδωλων του. Από κοντά και τα περιοδικά και οι ιστοσελίδες του χώρου που προσφέρουν το απαραίτητο στήριγμα στον Ελ Σίντ ώστε να παραμείνει όρθιος επάνω στο άλογό του μπάς και τρομάξει τους Μαυριτανούς ακόμα και νεκρός.

Με το παρόν και το μέλλον όμως τι γίνεται? Τί κάνουμε τώρα και τί φαίνεται στον ορίζοντα? Μην ανησυχείτε, οι “παράγοντες” του Heavy Metal έχουν φροντίσει να μας παρουσιάσουν την επόμενη γενιά της αγαπημένης μας μουσικής. Ο μπαχτσές περιλαμβάνει μουσικό αχταρμά με “ψαγμένο” στίχο, χίππηδες με ευαισθησίες, μετανοημένους μπλακμεταλλάδες με σαμπλάκια, σοπράνο της κακιάς ώρας με αιθέρια φορέματα και πλούσιο μπούστο, καφροειδή υποπροιόντα και λοιπούς τετραπληγικούς που λυμαίνονται τη μουσική μας που αλλιώς τη μάθαμε και την αγαπήσαμε και αλλιώς θέλουν να μας την πασάρουν. Κακοποιημένη και άσχημη, μιά μακρινή, αποκρουστική θεία από το εξωτερικό που ούτε το όνομά της δεν ξέρουμε αλλά και δεν θέλουμε να μάθουμε...

Αλλά δεν σκάω, υπάρχει και το αντίπαλο δέος σε όλα αυτά. Οι υπερασπιστές του Underground, έτοιμοι να παρατάξουν τα αιχμηρά τους δόρατα και τις γυαλισμένες ασπίδες απέναντι στον high-tech εξοπλισμό του Mainstream θηρίου. Οι κλειδοκράτορες της φαλτσαδούρας και της κουλαμάρας, κάτοικοι του μαγικού κόσμου στον οποίο μουσική παίζει η ψυχή, το φιλότιμο, τα “σπάνια” βινύλια, τα μουστάκια, τα κολάν και οι μπυροτσανάκες.

Τελικά τι μπορεί να γίνει ώστε να ξεφύγουμε από αυτή τη μιζέρια που μας περιβάλλει? Νομίζω πως η απάντηση είναι πολύ απλή γι’αυτούς που θέλουν να ακούσουν. Όλοι οι υπόλοιποι μπορούν να συνεχίσουν να ζουν κουφοί και ευτυχισμένοι μέσα στην άγνοιά τους.

Cage κυρίες και κύριοι. Τί πάει να πεί “ποιοί Cage” ρε στραβάδι? Πού ήσουν το 2003 όταν έβγαινε το Darker than Black? Α, ξέχασα, ήσουν απασχολημένος με τους “δίσκους του μήνα” και τα εννιαροδεκάρια των άμπαλων. Στο κάτω κάτω που πάνε ξυπόλυτοι αυτοί οι Cage, όνομα είναι αυτό? Χάθηκε κάτι πιό βαθυστόχαστο με ολίγη από Μποντλέρ και Ντιντερό-Νταλαμπέρ? Από ίματζ άστα να πάνε. Ντεμοντέ δερμάτινα, ούτε λόγος γιά καλλιτεχνικά χτενίσματα και στυλιστικές ανατροπές. Και ούτε ένα καλό μουνάκι στη σύνθεση παρά μόνο κάτι καράφλες και κάτι μπρατσόνια? Δεν αφήνουν τις κιθάρες να πιάσουν τους αλτήρες καλύτερα λέω εγώ... Άσε που είδα και το εξώφυλλο και ανατρίχιασα, δεν τους είπαν πως δεν βάζουν ζωγραφιές πιά? Ξεπερασμένα πράματα... Στιχουργικά δε, ένα δράμα. Καταστροφές, μάχες, αναμπουμπούλες, πειράματα της Φιλαδέλφεια και άλλα Χαρδαβελίστικα. Η μουσική τόσο παλιομοδίτικη και αναχρονιστική που νομίζεις ότι γυρίσαμε στο 1991 με το Painkiller και σε λίγους μήνες θα βγεί και το Triumph of Steel. Άσε, δεν θα πάρω. Αυτά είναι γιά νοσταλγούς δικτατορικών καθεστώτων, το Metal προχώρησε πιά... Ρε δεν πηδιόμαστε λέω εγώ... Το Metal είναι εδώ και σου έρχεται φουριόζικο και καταστροφικό υπό τη μορφή του Hell Destroyer.

Ότι άφησε όρθιο το Darker than Black έρχεται γιά να το κονιορτοποιήσει το Hell Destroyer. Πιό άγριοι και καυλωμένοι από ποτέ, οι Cage επιστρέφουν μετά από μία βασανιστική γιά την υπομονή μας τετραετία. Έρχονται γιά να εκθρονίσουν επιτέλους τους σφετεριστές της μεταλλικής εξουσίας, γιά να καταλάβουν δικαιωματικά τη θέση που τους ανήκει ανάμεσα στην ελίτ του μεταλλικού κόσμου, ανάμεσα στην επόμενη γενία των μεγάλων συγκροτημάτων και στυλοβατών του ιδιώματος. Αυτοί που πραγματικά αξίζουν να βρίσκονται ψηλά, να πουλάνε εκατομμύρια και να γεμίζουν στάδια. Όσοι πήραν πρέφα αυτό που έγινε με το Darker than Black, γνώριζαν. Όλοι οι υπόλοιποι έχουν την ευκαιρία να το μάθουν μέσω του Hell Destroyer.

Γιά να είμαι όμως ειλικρινής, είχα τις αμφιβολίες μου γιά το δίσκο που θα αποτελούσε το διάδοχο του μυθικού Darker than Black. Ναι, το παραδέχομαι, είχα τολμήσει να αμφισβητήσω την αυθεντία της μπάντας όπως και άλλοι πολλοί άλλωστε. Ήταν τόσο γιγαντιαίο το βήμα από το επίπεδο των Unveiled και Astrology σε αυτό του Darker than Black που με έκανε να πιστεύω πως το γκρούπ είχε ξεπεράσει τον εαυτό του. Τόσα ήξερα, τόσα έλεγα... Μετά από τέσσερα χρόνια απόλυτης σιωπής, έμαθα πως η μπάντα είχε έτοιμο το νέο δίσκο και έψαχνε εταιρία γιά να τον κυκλοφορήσει. Άκουσον, άκουσον! Αντί να παρακαλάνε οι εταιρίες, το ίδιο το γκρούπ είχε βγεί στη γύρα. Το πρώτο κομμάτι δεν άργησε να διαρρεύσει. Ήταν το ομώνυμο και ακόμα θυμάμαι την ταραχή μου όταν το πρωτοάκουσα. Λες και πέρναγε ο προαστιακός μέσα από το σαλόνι μου, λες και οι Manowar διοργάνωναν πριβέ συναυλία σπίτι μου με φούλ εξοπλισμό. Η ανυπομονησία γιγαντώθηκε σε τέτοιο βαθμό που έμοιαζα με την τελευταία παρθένα σχολείου σε πενταήμερη. Τελικά ήρθε η ώρα που το πήρα στα χέρια μου (το σιντί ντε!)...

Τα λόγια αυτά προέρχονται μετά από άπειρες ακροάσεις εδώ και 20 μέρες. Δεν είναι η καύλα της στιγμής, ο ενθουσιασμός που έρχεται και φεύγει μετά τις πρώτες δυό-τρείς ακροάσεις. Είναι το απόλυτο κόλλημα, ο δίσκος που λιώνεις κάθε μέρα, είδωλο και εικόνισμα, τρέλα και μανία. Είναι τέτοια η πόρωση, που θέλω να μιλάω γιά το Hell Destroyer με τις ώρες. Γιατρέ μου είμαι καλά? Μωρέ εγώ καλά είμαι, γιά τους γείτονες δεν ξέρω. Το πιό πιθανό να έχουν μάθει τους στίχους του concept απέξω. Διότι δεν τους έφτανε να γράψουν τον πιό γαμηστερό δίσκο της δεκαετίας, έπρεπε να τον κάνουν και concept με 14 τραγουδάρες (και 7 ιντερλούδια) και θέμα την Αποκάλυψη (σημαδιακό θα έλεγα...). Περιττό να αναφερθώ σε μεμονομένα τραγούδια καθώς ο δίσκος πάει τρένο. Ξεχάστε μπαλάντες, αργόσυρτα μέρη, ατμοσφαιρικά σημεία κλπ. Μιλάμε γιά 75 λεπτά Power Metal ολοκαυτώματος όπως μόνο στην Αμερική ξέρουν να το παίζουν. Στην αρχή είναι ότι πρέπει γιά να σπάσουν τα άλατα στο σβέρκο. Μετά από λίγο όμως αρχίζει η σταδιακή αποσύνθεση των σπονδύλων γιά να επέλθει τελικά ο αποκεφαλισμός από το κοπάνημα. Αν κάποιος αναρωτιέται τί θα έβγαζε η διαστάυρωση των δύο σπουδαιότερων δίσκων των 90ies Painkiller και Triumph of Steel τότε η απάντηση είναι μάλλον το Hell Destroyer. Ο McGinnis και το θηρίο που ακούει στο όνομα Dave Garcia χτίζουν ένα αδιαπέραστο τείχος με τις ρυθμικές τους κιθάρες το οποίο ανοίγει μόνο γιά να ξεχυθούν σαν κοφτερά λεπίδια τα σολίδια και οι απίστευτες leadιές τους. Και από πίσω έρχεται η μπουλντόζα Giordano-Neil (καινούργια μάρκα, τύφλα να’χουν τα JCB…) που οργώνει το σύμπαν. Στην κορφή όλων αυτών ο ένας και μοναδικός τραγουδισταράς Sean Peck, κόβει κιμά με το λαρύγγι του. Ουρλιαχτά, γκαρίδες, κορώνες, στριγκλίες, σκούζει, αγκομαχάει, φωνάζει, χτυπιέται, φτύνει ξυράφια και αμμοχάλικο. Και αφού ξαποστάσει λίγο γιά να γυαλίσει τις φωνητικές του χορδές με σμυριδόπανο, συνεχίζει να μας τα φέρνει στη μάπα πιό λυσσασμένα και άγρια. Άλλα παιδάκια μεγαλώνουν με φρουτόκρεμα, στοργή και Προδέρμ. Ο Peck μεγάλωσε με Adams, Conklin και Halford. Τυλίξτε τώρα όλα αυτά σε μιά παραγωγάρα ΝΑ με το συμπάθειο που τσακίζει κόκκαλα. Αυτό είναι το Heavy Metal κύριοι. Όλα τα υπόλοιπα είναι σάουντρακ γιά σουπερμάρκετ, μουσική γιά ασανσέρ και υπόκρουση γιά μπαλέτα.

Οι Cage είναι εδώ και που να χτυπάτε τον κώλο σας κάτω δεν θα φύγουν. Όσοι έπιασαν το νόημα, θα ακολουθήσουν. Τους υπόλοιπους απλά τους λυπάμαι. Fire and Metal will meet tonight!