Cage - Science of Annihilation

Η επιστήμη της απόλυτης καταστροφής… Μακάριοι οι κατέχοντες αυτής της γνώσεως και ευγνώμονες οι κοινωνοί της. Κατέχοντες είναι οι Cage. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε πάνω σε αυτό. Κοινωνοί είμαστε όλοι εμείς που πιάσαμε το νόημα 6 χρόνια πριν και ανεβήκαμε πάνω σε αυτό το ανεξέλεγκτό τραίνο που τρέχει αφηνιασμένο με ταχύτητα φωτός κατεδαφίζοντας τα όποια εμπόδια, ανοίγοντας νέους δρόμους. Δεν έχω σκοπό να γράψω κατεβατά αυτή τη φορά. Τα εσώψυχά μου τα κατέθεσα δύο χρόνια πριν με το εναρκτήριο άρθρο αυτού του blog. Ο λόγος που αποφάσισα να κάνω το repeat και να ξαναγράψω για τους απόλυτους άρχοντες του σύγχρονου Power Metal είναι η ιδιότυπη κουβέντα που έχει ξεκινήσει στους κύκλους αυτής της μουσικής εδώ και λίγους μήνες. «Είναι το Science of Annihilation καλύτερο από το Hell Destroyer?». «Ποιο είναι το καλύτερο Cage άλμπουμ? Το S.O.A.? Το H.D.? Το D.T.B???». Και άλλες τέτοιες φιλοσοφικές αναζητήσεις. Να ξεκαθαρίσω πως και το ότι γίνεται κουβέντα γύρω από τους Cage το θεωρώ εξαιρετικά ενθαρρυντικό αν σκεφτείς πως πριν το Hell Destroyer οι περισσότεροι δεν είχαν ιδέα για το ποια είναι η μπάντα και τι κάνει ενώ στο Αθηναϊκό τους show οι περισσότεροι τους κοιτούσαν σαν εξωγήινους που κάνανε μια στάση στον πλανήτη μας για να γαμήσουν κα να φύγουν συνεχίζοντας το καταστροφικό τους ταξίδι μέσα στο γαλαξία μας και ακόμα παραπέρα. Τώρα λοιπόν το όνομα Cage ξεπηδάει από ολοένα και περισσότερα στόματα αγνοώντας τις άμπαλες κριτικές του εγχώριου τύπου. Να σας πω την αλήθεια μου, αυτού του τύπου η κουβέντα είναι άκρως διασκεδαστική. Το ότι ερίζει ο κόσμος γύρω από το όνομα της μπάντας και με αφορμή τις συνεχείς κορυφαίες της δουλειές, από μόνο του δείχνει το πόσο έχει προοδεύσει το συγκρότημα, το πόσο έχει εντυπωθεί στη συνείδηση του οπαδού ως εγγύηση ποιότητας και δύναμης. Ο κόσμος δεν συζητάει πλέον για το αν οι Cage θα βγάλουν ένα καλό άλμπουμ αλλά για το πόσο αυτό θα γαμάει. Είναι καλύτερο από το προηγούμενο λοιπόν? Θα είναι καλύτερο από το επόμενο ή μήπως αυτό που θα έρθει κα είναι ακόμα πιο γαμηστερό? Ξέρετε κάτι λοιπόν? Δεν έχει καμία σημασία. Όλα αυτά είναι κουβέντες που κάνουμε για να περνά η ώρα ευχάριστα την ώρα που πίνουμε τη μπύρα μας. Στο τέλος θα πάμε σπίτι μας και θα πιάσουμε ένα άλμπουμ Cage από το ράφι. Οποιοδήποτε. Και όταν το βάλουμε να παίξει θα νιώσουμε τέτοια ευφορία, τέτοια ενέργεια, τέτοια δύναμη που όλα τα υπόλοιπα θα φαντάζουν μικρά. Απολαύστε το φαινόμενο Cage αυτή τη στιγμή που συμβαίνει. Είμαστε πολύ τυχεροί τελικά…

Memory Garden - Carnage Carnival

Δεν είναι μυστικό. Δεν είμαι πλέον ο doomας που ήμουνα παλιά. Πάνε οι εποχές που κυκλοφορούσα με φυλαχτό Saint Vitus (που το’χα σκεφτεί ο άτιμος!) και έπινα κοκακόλα στο όνομα των Pentagram, Trouble και The Obsessed. Υποθέτω πως με κούρασε η στασιμότητα, η έλλειψη νέων αξιόλογων μπαντών αλλά και οι προσμίξεις και τα μπασταρδέματα. Κάθε ξυπόλυτος χίπης έφτιαχνε μπάντα στο όνομα των Βlack Sabbath με σκοπό να παίξει πιο αργά και από τον επιτάφιο. Ε, αυτό δεν είναι doom metal. Τουλάχιστον όχι όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ. Που είναι οι συνεχιστές των Candlemass και Solitude Aeturnus? Τι απογίνανε οι Doomshine και οι Memory Garden? Πήρα το Mirage όταν κυκλοφόρησε και το χάρηκα αλλά από τότε σιωπή. Και μην μου πείτε για το 7αρι Marion γιατί ούτε οι ίδιοι δεν το πήραν χαμπάρι. Πέρασαν 8 χρόνια λοιπόν, τους ξέχασα για τα καλά και το Mirage εκτοπίστηκε κάτω κάτω στη στοίβα με τα σιντιά μαζί με το Verdict of Posterity και το Forever. Ώσπου ήρθε το 2008 και μαθαίνω πως έρχονται Ελλάδα για συναυλίες! Ολίγον τι κουφό αν μη τι άλλο. Ο Έλληνας ντουμάς όμως απέδειξε πως δεν τους είχε ξεχάσει και τις τίμησε όλες σε Αθήνα και επαρχία. Ή τουλάχιστον έτσι μου είπαν… Εγώ πάλι δεν ικανοποιήθηκα. Νομίζω πως ζωντανά το σουηδοντούμ τους αδικείται. Η είδηση όμως δεν ήταν τόσο οι συναυλίες όσο η αναγγελία της κυκλοφορίας του νέου δίσκου!

Όπου ακούς πολλά κεράσια… λέει ο σοφός λαός γιαυτό και εγώ κράτησα το μικρούλι καλαθάκι μου και δεν προέβλεψα χώρο σε αυτό για το Carnage Carnival. Επειδή όμως η τύχη παίζει περίεργα παιχνίδια, κατά τη διάρκεια μιας κλασσικής σαββατιάτικης δισκόβολτας έτυχε να μπω σε γνωστό δισκάδικο και να βαρέσω προσοχή με το άσμα που έπαιζε από τα ηχεία. Την ψυλλιάστηκα αλλά για καλό και για κακό είπα να ρωτήσω.

«Τι παίζει?»

«Καινούργιο Memory Garden»

«Α, μάλιστα… Τυλίχτε μου μία μερίδα για το σπίτι γιατί μου ήρθε μία ξαφνική λιγούρα για doom και θα το χάσω το παιδί…»

Και νάμαι λοιπόν με το τελευταίο πόνημα της πάλαι ποτέ μεγάλης ελπίδας του Ευρωπαικού doom. Σβήστε όμως το πάλαι ποτέ διότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και τούτοι εδώ οι Σουηδοί σαν κακά σκυλιά δεν έχουν σκοπό να μας αφήσουν εύκολα.

Όλα τα συστατικά που γράφει ο τσελεμεντές είναι παρόντα. Τα τρίδιπλα φωνητικά του Berglund μαγεύουν σαν σειρήνα, ο μονολιθικός θεούλης Bjorn στα ντράμς ταλαιπωρεί το δίκασο και κρατάει το ρυθμό με διαβολεμένη ακρίβεια και groove ενώ ο Johansson μαγεύει με τα υπέροχα σόλο του. Την ορχήστρα διευθύνει ο μέγας μαέστρος Mike Wead οπότε τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά ακόμα και αν ήθελε. Ο κλασσικός σουηδικός 90ies ήχος Memento Mori meets Candlemass είναι παρόντας. Σίγουρα λιγότερο επικός από την εποχή των Forever και Tides αλλά εξίσου μελωδικός και doomy. Πραγματικά doom όμως, χωρίς να σέρνονται τα κομμάτια και να ξεχειλώνουν. Χωρίς να θέλεις να κόψεις τις φλέβες σου από τη βαρεμάρα. Επιτέλους ανθρώπινες διάρκειες ρε παιδί μου! Να μην κοιτάς το ρολόι σαν να περιμένεις να χτυπήσει σχόλασμα την έκτη ώρα. Είναι βέβαια δεδομένο πως αυτό που κάνουν οι Memory Garden είναι πλέον εκτός «μόδας» και θα συναντήσει την αδιαφορία αυτών που είναι τώρα ντουμάδες στη θέση των ντουμάδων αλλά δεν νομίζω πως αυτό είναι κάτι που μας αφορά. Έκανα μία προσπάθεια να ξεχωρίσω τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου αλλά όσο τον ακούω τόσο πιο δύσκολο γίνεται το εγχείρημα. Και τα 10 κομμάτια είναι γεμάτα με ριφφ και μελωδίες, κολλητικά ρεφραίν (ποιοι είναι ρε μεγάλε, οι Firehouse?) και την πιο γαμηστερή ατμόσφαιρα που συνάντησα σε doom metal δίσκο μέσα στη δεκαετία που διανύουμε. Οι άνθρωποι το έχουνε, πώς να το κάνουμε. Και σαν Σουηδοί που είναι (καταδικασμένοι δηλαδή στην τελειότητα) προσφέρουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Έχω την αίσθηση πώς οι Memory Garden έγραψαν το δικό τους Chapter VI. Δηλαδή μια δισκάρα που λίγοι θα ακούσουν και ακόμα λιγότεροι θα εκτιμήσουν. Δεν νομίζω πως θα πτοηθούν πάντως. Είναι συνηθισμένοι από τέτοια…