Manowar - Gods of War

Σας προειδοποιώ, το κείμενο θα είναι γραφικό. Πιό γραφικό και από παππού με τραγιάσκα σε καφενείο χωριού κάτω από τον πλάτανο. Θα είναι και κολλημένο. Αλλά πολύ κολλημένο όμως. Σαν τη διαφήμιση της logo στιγμής με τον τύπο που είχε μείνει πάνω στην καρέκλα και ζήταγε μιά σκάλα γιά να κατέβει. Όποιος έχει αντίρρηση, τα παράπονά του στο δήμαρχο. Πάμε λοιπόν.

Νέος δίσκος MANOWAR. Γιά μένα σίγουρα το γεγονός της χρονιάς. Βασικά θα έπρεπε να είναι γεγονός της χρονιάς γιά ολόκληρο τον μεταλλικό κόσμο αλλά έτσι όπως έχουμε καταντήσει, χέσ’τα κι’άστα. Μεγάλη η προσμονή η οποία μεγάλωνε κάθε φορά που κυκλοφορούσε και κάποιο σινγκλάκι. Σκάει που λέτε μύτη πρώτα το King of Kings και παθαίνω τον πρώτο πανικό. Πάρε ρεφραίν οδοστρωτήρα και κλασσικό ατμοσφαιρικό κόψιμο με αφήγηση και ανατριχιαστικό Adams στα καλύτερα του από την εποχή του Triumph of Steel. Όχι, δεν υπερβάλλω. Όποιος έχει αυτάκια και δεν τα χρησιμοποιεί σαν αποθηκευτικό χώρο γιά το περίσσευμα μαρμελάδας θα το καταλάβει με τη μία. Ο μεγαλύτερος METAL τραγουδιστής, αν και έχει καβατζώσει προ πολλού τα 50, κονιορτοποιεί οποιονδήποτε άλλο κακόμοιρο προσπαθεί να παράξει νότες με το λαρύγγι του ή ενίοτε με άλλες τρύπες του σώματος. Λιώνω το King of Kings σε επίπεδο ψύχωσης μέχρι που έρχεται το δεύτερο χτύπημα. Sons of Odin και Gods of War μαζί γιά διπλό οργασμό. Απ’την αρχή δεν πιστεύεις στ’αυτιά σου. Μπαίνει το Gods of War με τον Adams να τραγουδάει την εισαγωγή μελωδικά και μετά έρχεται το κουπλέ τίγκα επικούρα με βαριά ριφφάρα και μπόλικο ταρατατζούμ έτσι, γιά εφφέ. Έχει καυλώσει ο Demaio με τα συμφωνικά και δώσ’του χορωδία. Γουστάρω πολύ. Γουστάρω γιατί δεν το έχουν ξανακάνει τουλάχιστον σε αυτό τo βαθμό. Μ’αρέσει που γιά ακόμα μία φορά ο νέος δίσκος δεν θα μοιάζει στους προηγούμενους. Metal όσο δεν παίρνει αλλά διαφορετικός. Η μεγάλη η πόρωση όμως έρχεται με το Sons of Odin. Ξανά εισαγωγή με Adams να στα λέει χαμηλόφωνα και μελωδικά και να σου σηκώνεται και η τελευταία τρίχα. Και εκεί που έχεις λουφάξει από την ανατριχίλα, σκάει το ρεφραίν και χέζεσαι πάνω σου. Από τη χαρά σου. Γυρνάς τη ροδέλα του volume με φόρα και όπου σταματήσει. Τι πορωτική ρεφραινεδάρα είναι αυτή? Μπαίνει και το σόλο του Logan να σου θυμίζει Ross the Boss. Έτσι, γιά τους νοσταλγούς. Στο τέλος κλασσική αφήγηση Demaio με σκηνή μάχης. Και μετά repeat μέχρι να βγάλει καπνούς το cd.

Είχαμε λοιπόν τρείς κομματάρες να λιώνουμε και μιά ημερομηνία κυκλοφορίας να περιμένουμε. Πρεζάκιας κατάντησα μέχρι να βγεί το άλμπουμ αλλά τα κατάφερα. Το πήρα από την πρώτη μέρα και το ρούφηξα. Δώσ’του κάθε μέρα στο repeat. Φιλόδοξο πόνημα το Gods of War. Όντας concept με θέμα τη Σκανδιναβική μυθολογία, το άλμπουπ απαιτούσε μιά σταθερή ροή και κατάλληλη ατμόσφαιρα. Τί κάνει λοιπόν ο Demaio? Αντί να παρουσιάσει απλά έναν κλασσικό MANOWAR δίσκο με 9 κομμάτια και 45 λεπτά διάρκεια, δένει τις συνθέσεις του δίσκου με μερικά ιντερλούδια, πρελούδια και εισαγωγές και φτιάχνει ένα ενιαίο και επιβλητικό σύνολο που μπορείς να ακούσεις μονοκοπανιά άμα γουστάρεις αλλά και να επιλέξεις κομμάτι ανάλογα με τα κέφια σου. Γιά μένα έτσι λειτούργησε και λειτουργεί το άλμπουμ και βρίσκω τη γκρίνια μερικών υπερβολική. Διότι δεν είχε με τι να γκρινιάξει ο κόσμος και άρχισαν πολλοί να λένε γιά τα ορχηστρικά και τις εισαγωγές. Ωραία, ο δίσκος έχει 30 λεπτά από δαύτα αλλά έχει και εννέα MANOWAR κομματάρες, τρία τέταρτα μεταλλικής ευχαρίστησης. Πάτα το skip στην τελική. Αυτό κάνω τώρα πιά και εγώ και διαλέγω το τραγούδι που γουστάρω να ακούσω την κάθε στιγμή.

Πέρα από τα ήδη γνωστά τραγούδια που ανέφερα πριν, το Gods of War περιέχει άλλες 6 κλασσικές MANOWAR συνθέσεις υψηλού επιπέδου. Πρώτα θα ήθελα να αναφερθώ στο πιό αμφιλεγόμενο κομμάτι του δίσκου, το Die for Metal το οποίο λειτουργεί ως μπόνους και σίγουρα είναι έξω από την αισθητική του concept. Πολύς ντόρος έγινε και ειλικρινά δεν βλέπω το λόγο. Καρακλασσική συναυλιακή μπυροσύνθεση, από αυτές που τραγουδάς φωνακλάδικα με τους υπόλοιπους μεθυσμένους φίλους σου με τις γροθιές υψωμένες στον αέρα. Προσωπικά με πορώνει. Είναι και αυτές οι τσιρίδες του Adams που σπάνε όλη την κρυστάλλινη οικοσκευή της μάνας μου με άνεση. Χάρμα λέμε. They can’t stop us let them try, for heavy metal we will die! Πως να μην πορωθείς μετά... Ειλικρινά αδιαφορώ γιά τα όποια σχόλια. Οι MANOWAR είναι η μοναδική μπάντα από τις λεγόμενες μεγάλες και δημοφιλείς που εξυμνεί τη metal μουσική και τον τρόπο ζωής μέσα από τις συνθέσεις της. Αυτό γιά μένα λέει πολλά. Πάμε τώρα σε ένα άλλο τραγούδι που έχει κάνει αρκετό κόσμο να παραμιλάει. Loki God of Fire. Εδώ φαίνεται πως έχει βάλει το χεράκι του ο Logan. Θα το χαρακτήριζα MANOWAR σύνθεση νέας γενιάς, πιό κοντά ηχητικά στο αμερικάνικο power με τον Adams γιά άλλη μία φορά συγκλονιστικό. Δεν θα κουραστώ να το λέω. Οι ερμηνείες του στο δίσκο είναι βγαλμένες από άλλες εποχές. Το άλλο μου κόλλημα είναι το Odin. Σύνθεση παλιάς κοπής με αργόσυρτο θέμα, βαρύ και ασήκωτο. Παρόλο που δεν με κέρδισε τόσο με την πρώτη, δεν άργησε να εξελιχθεί σε ένα από τα αγαπημένα μου. Στο Blood Brothers συναντάμε κλασσική μπαλάντα MANOWAR γιά τέρμα συγκινήσεις ενώ το Hymn of the Immortal Warriors φέρνει στο νου Master of the Wind με επικό θέμα και ένα υπέροχο σόλο από τον Logan. Το Sleipnir σε στέλνει με τέρμα μελωδική ρεφραινάρα και πορωτικό καλπάζον θέμα. Το κομμάτι είναι σκέτο κόλλημα. Αρκετά πιασάρικο, από αυτά που δεν μπορείς να σταματήσεις να σιγοτραγουδάς.

Να κάνουμε και τη σούμα τώρα? Πιστεύω πως εάν τρία από τα κομμάτια του άλμπουμ δεν ήταν γνωστά εδώ και τόσο καιρό, το Gods of War θα είχε σκάσει σαν πυρηνική βόμβα στην πίσω αυλή μας. Και αυτό ήταν κάτι που το άκουσα από πολύ κόσμο. Έχοντας πάρει μιά γερή γεύση αρκετούς μήνες πριν, είχαμε χάσει κάπως το στοιχείο του αιφνιδιασμού. Κατά τα άλλα οι βασιλιάδες είναι εδώ. Οι συνθέσεις φωνάζουν MANOWAR από χιλιόμετρα, δυναμικές και ατμοσφαιρικές. Ο Adams διανύει περίοδο δεύτερης νεότητας, συνεχίζει να μας συγκλονίζει με τις μοναδικές του ερμηνείες. Κλασσική και η παραγωγή, διαυγής και δυναμική. Μία ένσταση έχω μόνο. Ακούγοντας το δίσκο ξανά και ξανά, έχω την αίσθηση πως ο Demaio αν και αδιαφιλονίκητος ηγέτης της μπάντας, έχει υποβαθμίσει κάπως το ρόλο του. Το μπάσσο του έχει απωλέσει τον πρωταρχικό χαρακτήρα που είχε σε όλες τις συνθέσεις στο παρελθόν. Με λίγα λόγια είναι απλά ένα μπάσσο και όχι το όργανο εκείνο που ζωγράφιζε πανέμορφα ηχοτόπια, σχεδόν σαν δεύτερη κιθάρα. Αυτό είναι κάτι που πραγματικά μου λείπει και ελπίζω να αλλάξει η προσέγγισή του στο μέλλον.

Οι επικριτές βέβαια δεν θα σταματήσουν να γκρινιάζουν. Ωραία, το άλμπουν δεν είναι Into Glory Ride, ούτε Triumph of Steel, ούτε Sign of the Hammer. Δεν είναι κάν Warriors of the World. Είναι Gods of War. Ξεχωριστή MANOWAR οντότητα και γιά μία ακόμα φορά κάτι το διαφορετικό. Συγνώμη αλλά οι MANOWAR κάνουν αυτό που γουστάρουν καί δεν πράττουν σύμφωνα με το χαβά του καθενός. Έτσι και αλλιώς αυτό έκαναν μία ζωή. Μόνοι εναντίον όλων. Οι βασιλιάδες χαράζουν το δρόμο που θέλουν και όποιος γουστάρει, ακολουθεί.