Cage - Science of Annihilation

Η επιστήμη της απόλυτης καταστροφής… Μακάριοι οι κατέχοντες αυτής της γνώσεως και ευγνώμονες οι κοινωνοί της. Κατέχοντες είναι οι Cage. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε πάνω σε αυτό. Κοινωνοί είμαστε όλοι εμείς που πιάσαμε το νόημα 6 χρόνια πριν και ανεβήκαμε πάνω σε αυτό το ανεξέλεγκτό τραίνο που τρέχει αφηνιασμένο με ταχύτητα φωτός κατεδαφίζοντας τα όποια εμπόδια, ανοίγοντας νέους δρόμους. Δεν έχω σκοπό να γράψω κατεβατά αυτή τη φορά. Τα εσώψυχά μου τα κατέθεσα δύο χρόνια πριν με το εναρκτήριο άρθρο αυτού του blog. Ο λόγος που αποφάσισα να κάνω το repeat και να ξαναγράψω για τους απόλυτους άρχοντες του σύγχρονου Power Metal είναι η ιδιότυπη κουβέντα που έχει ξεκινήσει στους κύκλους αυτής της μουσικής εδώ και λίγους μήνες. «Είναι το Science of Annihilation καλύτερο από το Hell Destroyer?». «Ποιο είναι το καλύτερο Cage άλμπουμ? Το S.O.A.? Το H.D.? Το D.T.B???». Και άλλες τέτοιες φιλοσοφικές αναζητήσεις. Να ξεκαθαρίσω πως και το ότι γίνεται κουβέντα γύρω από τους Cage το θεωρώ εξαιρετικά ενθαρρυντικό αν σκεφτείς πως πριν το Hell Destroyer οι περισσότεροι δεν είχαν ιδέα για το ποια είναι η μπάντα και τι κάνει ενώ στο Αθηναϊκό τους show οι περισσότεροι τους κοιτούσαν σαν εξωγήινους που κάνανε μια στάση στον πλανήτη μας για να γαμήσουν κα να φύγουν συνεχίζοντας το καταστροφικό τους ταξίδι μέσα στο γαλαξία μας και ακόμα παραπέρα. Τώρα λοιπόν το όνομα Cage ξεπηδάει από ολοένα και περισσότερα στόματα αγνοώντας τις άμπαλες κριτικές του εγχώριου τύπου. Να σας πω την αλήθεια μου, αυτού του τύπου η κουβέντα είναι άκρως διασκεδαστική. Το ότι ερίζει ο κόσμος γύρω από το όνομα της μπάντας και με αφορμή τις συνεχείς κορυφαίες της δουλειές, από μόνο του δείχνει το πόσο έχει προοδεύσει το συγκρότημα, το πόσο έχει εντυπωθεί στη συνείδηση του οπαδού ως εγγύηση ποιότητας και δύναμης. Ο κόσμος δεν συζητάει πλέον για το αν οι Cage θα βγάλουν ένα καλό άλμπουμ αλλά για το πόσο αυτό θα γαμάει. Είναι καλύτερο από το προηγούμενο λοιπόν? Θα είναι καλύτερο από το επόμενο ή μήπως αυτό που θα έρθει κα είναι ακόμα πιο γαμηστερό? Ξέρετε κάτι λοιπόν? Δεν έχει καμία σημασία. Όλα αυτά είναι κουβέντες που κάνουμε για να περνά η ώρα ευχάριστα την ώρα που πίνουμε τη μπύρα μας. Στο τέλος θα πάμε σπίτι μας και θα πιάσουμε ένα άλμπουμ Cage από το ράφι. Οποιοδήποτε. Και όταν το βάλουμε να παίξει θα νιώσουμε τέτοια ευφορία, τέτοια ενέργεια, τέτοια δύναμη που όλα τα υπόλοιπα θα φαντάζουν μικρά. Απολαύστε το φαινόμενο Cage αυτή τη στιγμή που συμβαίνει. Είμαστε πολύ τυχεροί τελικά…