Οι χειρότεροι δίσκοι...έβερ...

Εδώ και καιρό ήθελα να ξεκινήσω μια θεματική ενότητα που θα περιελάμβανε μερικά από τα χειρότερα άλμπουμ που έχω ακούσει στη ζωή μου. Πάρτε τα τρία πρώτα λοιπόν! Σίγουρα δεν είναι οι χειρότεροι δίσκοι που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ αλλά είναι αρκετά κακοί ώστε η θύμησή τους να με κάνει να ξεβαρεθώ και να κάτσω μπροστά από το πληκτρολόγιο.

Majesty – Reign in Glory

Αυτό το συγκρότημα με προβλημάτισε από τη στιγμή της δημιουργίας του. Σίγουρα υπάρχουν πολύ χειρότερα γκρούπ και έχουν κυκλοφορήσει πολύ μεγαλύτερες και πιο αχνιστές κουράδες από το Reign in Glory και τα αδερφάκια του αλλά αυτός ο παραλληλισμός με τους απόλυτους Θεούς (τους Manowar ρε στόκε) πάντα με έκανε να θέλω να βάλω τους αντίχειρες στα μάτια μου και να τα πετάξω έξω από τις κόγχες τους. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως οι Majesty θα πουλάγανε το κωλοτρυπίδι τους στο Διάολο προκειμένου να μοιάσουν έστω και ελάχιστα στους Νεουορκέζους βασιλιάδες του Ατσαλιού αλλά το να θέλεις κάτι πολύ δεν σημαίνει πως θα το καταφέρεις κιόλας. Αλλιώς όλοι μας θα πηδάγαμε μοντέλα και πορνοστάρ πρωί-μεσημέρι-βράδυ. Άσε που δεν νομίζω πως η σούφρα των Majesty θα ενδιέφερε ιδιαίτερα το Σατανά. Στο διά ταύτα λοιπόν, ο δίσκος φέρει τη σφραγίδα του βασιλιά της γερμανικής metal μετριότητας Rolf Munkes. Όντας ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της αδιαφορίας και του ανούσιου songwriting, ο Munkes μπορεί να εξοντώσει ολόκληρα Κ.Α.Π.Η. από τη βαρεμάρα. Ο τύπος κάνει το Αλτζχάημερ να μοιάζει με λύτρωση. Πάρε λοιπόν όλο αυτό το φεστιβάλ χασμουρητού που έχει ετοιμάσει ο Munkes και δώστο να στο τραγουδήσει ο συμπαθής κατά τα άλλα μα ακατάλληλος στο να άδει, Tarek Maghary. Η φωνή του Maghary έχει την ίδια επίδραση στα αυτιά του ακροατή με δύο γυαλόχαρτα που τρίβονται μεταξύ τους. Άχρωμος, άοσμος, άγευστος σαν αέριο Σαρίν διεισδύει στο νευρικό σύστημα του απροετοίμαστου ακροατή και καταφέρει καίριο πλήγμα στις ζωτικές του λειτουργίες. Θα αγόραζα με μεγάλη ευχαρίστηση κεμπάπ, κιλίμια, μαλλί της γριάς ή σπαθιά σαμουράι απομίμηση από τον Maghary αλλά για όνομα του Θεού δεν μπορώ να τον ακούω να τραγουδάει! Η υπομονή μου δοκιμάστηκε αρκετές φορές κατά την ακρόαση του δίσκου και το γούστο μου δέχθηκε καίρια πλήγματα. Τώρα όμως είμαι καλά.

George Letich’s Armageddon – Egyptian Suite

Κάποιος μου κάνει πλάκα, έτσι? Δηλαδή δεν παίζει κάποιος να ηχογράφησε στα σοβαρά αυτό το δίσκο και να τον έβγαλε στην αγορά. Οι Γιουγκοσλάβοι Armageddon είχαν κυκλοφορήσει το αξιοπρεπές Heavy Metal Saga το 2002 (μία ανθολογία με παλαιότερες ηχογραφήσεις που μέχρι τότε ήταν διαθέσιμες μόνο σε κασέτα) ενώ ο Georgi Letic ήταν γνωστός και από τη συμμετοχή του στους πολύ καλούς Tornado. Έλα όμως που τον τσιμπάει μύγα τσε-τσε, κουνούπι τίγρης ή δεν ξέρω και γω τι άλλο και το 2009 κυκλοφορεί αυτό το πράμα. Την πρώτη φορά που το άκουσα ένιωσα σαν κάποιος να μου έχει ανοίξει το κρανίο και να χέζει μέσα στο μυαλό μου. Τη δεύτερη απλά έκλασα στο γέλιο. Αξίζει να ακούσετε αυτό το δίσκο με παρέα μόνο και μόνο για το χαβαλέ. Υποτίθεται πως πρόκειται για concept όπερα με θέμα την Αιγυπτιακή Μυθολογία. Κακομοίρη Letic, άμα μπορούσαν οι μούμιες θα σε πνίγανε στο Νείλο με αυτά που έγραψες. Ρε γαμώτο θέλω να περιγράψω αυτά που γίνονται στο δίσκο αλλά οι λέξεις μοιάζουν τόσο φτωχές. Ανάθεμα και αν είναι heavy metal όπερα αυτό. Πιο πολύ για σουρεαλιστικό διαγωνισμό τραγουδιού τύπου Ανίτα Πάνια μοιάζει, με το Letic στο ρόλο του Κατέλη και λοιπούς τετραπληγικούς guests σε ρόλο σοπράνο κλπ. να άδουν έχοντας για μουσική υπόκρουση ήχους από βιντεοπαιχνίδια. Ο άνθρωπος το έχασε τελείως λέμε. Σαν να του έκλεισε κάποιος τα χέρια στην καγκελόπορτα και μετά να του τράβηξε και μία στο κεφάλι με ένα μπαστούνι του κρίκετ. Ελπίζω μην βγει πολύ παραέξω ο δίσκος γιατί θα σηκώσει ο Ομπάμα τα βομβαρδιστικά και θα ισοπεδώσει το Βελιγράδι.


Omen – Reopening the Gates

Γενικά είμαι ένας καλός άνθρωπος (not!). Ειδικά όταν πρόκειται για μπάντες που έχουν σημαδέψει τα ακούσματά μου είμαι πολύ υπομονετικός και πάντα υπερασπίζομαι τις προσπάθειές που καταβάλουν και σέβομαι τις δουλειές που κυκλοφορούν. Ε, σε αυτή την περίπτωση ακόμα και ο Ιώβ θα λύγιζε. Ο Θεός του γκρέμισε το σπίτι, σκότωσε τα παιδιά του και τη γυναίκα του αλλά αυτός άντεξε. Ήρθε όμως το Reopening the Gates και το ποτήρι ξεχείλισε. Ξέσπασε ο άνθρωπος και άρχισε τις χριστοπαναγίες. Θυμάμαι να τρέμουν τα μπούτια μου διαβάζοντας για την επαναδραστηριοποίηση των Omen στα περιοδικά της εποχής. Ριγούσα σαν παρθένα που περιμένει καρτερικά τη διακόρευση. Ο ηγέτης Kenny Powell διατυμπάνιζε την επιστροφή της μπάντας με νέο μάλιστα δίσκο! Υποστήριζε κιόλας πως το άλμπουμ δεν θα είχε σχέση με μοντέρνες αηδίες αλλά θα ήταν κλασσικός Omen δίσκος, ο Ισκαριώτης! Μαζί του θα ήταν και ο γιός του Greg. Προφανώς το παλικάρι ήταν από άλλη μάνα και άλλο πατέρα γιατί δεν νομίζω πως ένιωθε καθόλου από Omen. Τώρα θα μου πείτε μήπως ένιωθε ο αθεόφοβος ο πατέρας του? Άμα το Reopening the Gates είναι Omen δίσκος εγώ είμαι παλαιοημερολογήτισσα καλόγρια σε σέρβικο μοναστήρι (μόνο μην πετύχω πουθενά τον George Letic, θα τον σκίσω το μπούστη). Προφανώς ο επιρρεπής στη μέθη και την ακόλαστη συμπεριφορά Kenny νόμιζε πως έπιανε τον παλμό της εποχής. Καλύτερα να έπιανε τον κώλο καμιάς τελειωμένης πατσαβούρας σε καταγώγι του Texas και να άφηνε το όνομα Omen στην ησυχία του. Ευτυχώς μερικά χρόνια ήρθε κάπως στα λογικά του. Η ιστορία όμως έχει καταγράψει το Reopening the Gates και ότι και να κάνει, η ρετσινιά θα τον στοιχειώνει και θα τον ακολουθεί σαν φρεσκοπατημένο σκατό κάτω από τη σόλα του παπουτσιού του.